Brugia...

 To były tylko dwa dni, a jednak czuliśmy się, jakbyśmy przenieśli się w czasie. Brugia przywitała nas mgiełką poranka i ciszą brukowanych uliczek, które zdawały się szeptać historię każdego kamienia. Spacerując wzdłuż kanałów, mijaliśmy domy o schodkowych szczytach, jakby wyjęte z dawnych rycin — niektóre pochylone, jakby zmęczone wiekami, ale wciąż dumne i piękne.

Zachwyt był niemal przytłaczający. Każdy zaułek, każda fasada, każdy mostek — wszystko zdawało się nietknięte przez czas. Wchodząc do kościołów, czuliśmy chłód kamienia i ciepło światła sączącego się przez witraże. W ciszy tych wnętrz można było niemal usłyszeć echo średniowiecznych modlitw...
Wieczorem Brugia zamieniała się w baśń. Latarnie odbijały się w wodzie, a miasto szeptało nam do ucha, że nie trzeba się spieszyć...
Był to któryś z kolei pobyt w Brugii, ale postanowiliśmy spędzić ten czas w zupełnie innym trybie. Na zupełnym luzie, bez spiny, bez zauważania tłumów, co jest trudne ale nie niemozliwe. I tak też się stało... Oczywiście nie udało się ominąć głównych traktów i ulic ale postanowiliśmy poruszać się wszystkimi możliwywmi bocznymi ulicami i zaułkami... I to się udało.
Wróciliśmy z Brugii z sercami pełnymi zachwytu i z uczuciem, że dotknęliśmy czegoś niezwykłego. Jakby przez te dwa dni świat zwolnił, a my mogliśmy po prostu być — razem, w miejscu, które pamięta więcej niż my kiedykolwiek zdołamy...
Wśród tych wszystkich zachwytów pojawiło się pytanie, które nie dawało nam spokoju: Jak to możliwe, że Brugia przetrwała w tak nienaruszonym stanie? Przecież tyle innych miast — równie pięknych, równie bogatych w historię — zostało zniszczonych przez wojny, pożary, ludzką niefrasobliwość. A Brugia trwa. Jakby czas ją omijał.

Zaczęliśmy dostrzegać coś, co wcześniej umykało — niezliczone figurki Maryi Panny, umieszczone na fasadach domów, w niszach, nad bramami. Czasem maleńkie, czasem bogato zdobione, ale zawsze obecne. Jakby mieszkańcy przez wieki powierzali swoje domy, swoje rodziny, całe miasto — pod Jej opiekę. I może właśnie w tej cichej, pokornej pobożności kryje się tajemnica Brugii. Może to nie tylko kamień i cegła przetrwały, ale duch miejsca, który był silniejszy niż ogień i stal.
Wiedząc, że wokół Brugii toczyły się wojny, że świat wokół niej się zmieniał, burzył i odbudowywał — tym bardziej czuliśmy, że to miasto jest czymś więcej niż zbiorem zabytków. To świadectwo wiary, ciągłości i cichej nadziei, która przetrwała wieki.

“Brugia, miasto łaskawe, pod opieką Najświętszej Dziewicy, trwa w pokoju, gdy świat wokół drży.”
Kronika Braci z Ter Doest, ok. 1470